دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2025 09 21 Predicting the Orthorexia Nervos based on Health Anxiety, Obsessive and Pathological Worry پیش‌بینی سالم‌خواری عصبی براساس اضطراب سلامتی، وسواس و نگرانی آسیب‌شناختی 7 26 12223 10.30473/hpj.2025.72268.6112 FA علی مصطفائی استادیار گروه روانشناسی/دانشگاه پیام نور/تهران/ایران Journal Article 2024 09 04 Objective: Orthorexia nervosa (ON) is a proposed mental illness characterised by a fxation on eating “healthy” foods, resulting in psychological, physical, and/or social impairment. Orthorexia Nervosa (ON) is a condition characterized by an obsessive focus on healthy eating, inflxible dietary rules, and recurrent and persistent preoccupations related to food that signifiantly interferes with the functioning of the person in society. Persons presenting orthorexic behaviors are overly focused not only on the quality of food but also on the methods and materials used in its preparation. They read product labels carefully and commonly do healthy grocery shopping. To alleviate the numerous concerns related to food preparation and purchasing and to maximize the health benefis of eating, individuals with ON engage in specifi behavioral patterns and, non-adherence to self-imposed nutritional rules might trigger feelings of anxiety, obsessive and further dietary restrictions. Although Orthorexia nervosa has been increasingly recognized in diverse populations including young persons and working adults, and multiple systematic reviews on the topic exist (Atchison and Zickgraf, 2022; Gkiouleka et al, 2022). Since the researchers always pay attention to healthy diet and the factors related to the physical and psychological health, therefore,This research aimed to predict the Orthorexia Nervos based on health anxiety, obsessive and Pathological Worry. Method: This study is applied in terms of its objectives and descriptive-correlational type. The statistical population of this study included all the students of Payam Noor University were from Miandoab Center in 2024. Accordingly, 282 participants (180 women, 102 men) selected using the available sampling method. Data collection tools include the Orthorexia Nervos scale (Donini et al., 2005), Health anxiety scale (Salkovskis et al., 2002), Obsessive-Compulsive Inventory-Revised scale (Foa et al., 2002), and Penn State Worry scale (Meyer et al., 1990). The research data collected using descriptive statistics, Pearson's correlation coefficient, and step-by-step regression using SPSS-24 software. Results: Of the participants, 180 individuals (64%) were Woman, 102 individuals (36%) were Man. Additionally, total participants were between 20 and 28 years old. Finally, concerning According to Table 4, The results Regression showed that health anxiety, obsessive and Pathological Worry could predict 46.9% of the variance in Orthorexia Nervos. health anxiety predicted 30/1% of the variance of Orthorexia Nervos (P<0.01, β=-0.301), Negative consequences of the disease predicted 29/5% of the variance of Orthorexia Nervos (P<0.01, β=-0.295), The possibility of contracting the disease predicted 27/8% of the variance of Orthorexia Nervos (P<0.01, β=-0.278), Obsessive predicted 51/6% of the variance of Orthorexia Nervos (P<0.01, β=-0/516), and Pathological Worry predicted 33/4% of the variance of Orthorexia Nervos (P<0.01, β=-0.334). Conclusion: Based on this study, it can to conclude that health anxiety, obsessive and Pathological Worry are among the factors that play an effective role in increase the Orthorexia Nervos, which requires high attention and sensitivity, On the other hand, knowing the main factors affecting the Orthorexia Nervos, It can be used to reduce Orthorexia Nervos and increase people's health and adaptiveness, started planning and intervention measures. Therefore,The findings of this study can strengthen theoretical models related to health and especially health psychology. مقدمه: از آنجایی که داشتن رژیم غذایی سالم مرتبط با سلامت جسمی و روان شناختی همیشه مورد توجه پژوهشگران است، لذا هدف پژوهش پیشبینی سالمخواری عصبی براساس اضطراب سلامتی، وسواس و نگرانی آسیب شناختی انجام شد. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری این مطالعه شامل کلیه دانشجویان دانشگاه پیام نور مرکز میاندوآب بود که با روش نمونه گیری در دسترس 282 (180 زن، 102 مرد) نفر انتخاب شدند. ابزارهای جمعآوری اطلاعات شامل پرسشنامه سالمخواری عصبی (دونینی و همکاران، 2005)، پرسشنامه اضطراب سلامتی (ساکویس و همکاران، 2002)، پرسشنامه وسواس فکری عملی (فوا و همکاران، 2002) و پرسشنامه نگرانی پنسیلوانیا (مایرو همکاران، 1990) بود. دادههای پژوهش با استفاده از روشهای آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون به روش گام به گام با کمک نرمافزار SPSS-27 انجام گرفت. یافته‌ها: نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون نشان داد که اضطراب سلامتی، وسواس و نگرانی آسیب شناختی با 9/46 درصد واریانس قادر به پیشبینی سالمخواری عصبی هستند. اضطراب سلامتی (01/0 ˂P، 301/0=β)، پیامدهای منفی ابتلا به بیماری (01/0 ˂P، 295/0=β)، احتمال ابتلا به بیماری (01/0 ˂P، 278/0=β)، وسواس (01/0 ˂P، 516/0=β) و نگرانی آسیبشناختی (01/0 ˂P، 334/0=β) توانایی پیشبینی سالم‌خواری عصبی را داشتند. نتیجه‌گیری: اضطراب سلامتی، وسواس و نگرانی آسیب شناختی بر سالمخواری عصبی تأثیر منفی دارد که نیازمند توجه و حساسیت بالا است و از طرفی شناخت عوامل اصلی مؤثر بر سالمخواری عصبی، میتوان جهت کاهش سالمخواری عصبی و افزایش سلامت افراد، دست به برنامهریزی و اقدامات مداخلهای زد.

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12223_6a5278527326fde95021ed02d794c638.pdf

دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2024 08 22 The Relationship between Early Maladaptive Schemas and Psychosomatic Symptoms in Infertile Women: the Mediating Role of Cognitive Emotion Regulation Strategies رابطه طرحواره‌های ناسازگار اولیه با علائم روان‌تنی در زنان نابارور: نقش میانجی گر راهبردهای تنظیم شناختی هیجان 27 44 12224 10.30473/hpj.2025.72689.6136 FA مژگان شخص نیائی کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. ایمان الله بیگدلی استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. عباس فیروزآبادی استادیار، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. Journal Article 2024 11 04 Objective: Infertility is a medical condition that can cause psychological, physical, psychological, spiritual and medical harm to the patient. Psychosomatic symptoms are prevalent among infertile women and can significantly impair their quality of life and daily activities. Psychosomatic symptoms are created as physiological symptoms associated with emotional situations .Infertile women experience psychosomatic symptoms such as headache, lack of concentration, nausea and mental distress. Considering the critical need for improving and addressing these symptoms, it is essential to examine the psychological factors that affect psychosomatic symptoms. The purpose of this study is to explore the association between early maladaptive schemas and psychosomatic symptoms, with a focus on the mediating role of cognitive emotion regulation strategies in infertile women to help identify the variables affecting psychosomatic symptoms and also to reduce these symptoms and psychological injuries of these people. Method: This research uses a descriptive, correlational approach and has a structural equation modeling. The statistical population consisted of infertile women who visited an infertility clinic in Mashhad. To this end, 360 individuals volunteered to participate. Data were collected using the Young Early Maladaptive Schema Questioner Short Form (1994), Takata and Sakata Psychosomatic Symptoms Questioner (2004), and the Cognitive Emotion Regulation Questionnaire Short Form (2007). The analysis of the data was carried out using the Pearson correlation test, structural equation modeling, and path analysis by SPSS 22 and AMOS 24 software. Results: According to the results, early maladaptive schemas and maladaptive cognitive emotion regulation strategies have a positive relationship with psychosomatic symptoms and adaptive cognitive emotion regulation strategies have a significant negative relationship with psychosomatic symptoms (P<0.001). The relationship between early maladaptive schemas and adaptive cognitive emotion regulation strategies in infertile women (P < 0.001 and β = -0.41) was statistically significant. The relationship between early maladaptive schemas and maladaptive cognitive emotion regulation strategies in infertile women (P < 0.001 and β = 0.43) was statistically significant. The relationship between adaptive cognitive emotion regulation strategies and psychosomatic symptoms in infertile women (P < 0.001 and β = -0.18) was statistically significant. The relationship between maladaptive cognitive emotion regulation strategies and psychosomatic symptoms in infertile women (P < 0.001 and β = 0.21) was statistically significant. The indirect relationship of early maladaptive schemas through adaptive cognitive emotion regulation strategies with psychosomatic symptoms (P = 0.001 and β = 0.130) and the indirect relationship of early maladaptive schemas through maladaptive cognitive emotion regulation strategies with psychosomatic symptoms (P = 0.001 and β = 0.140) were statistically significant. Furthermore, the structural equation modeling results showed that cognitive emotion regulation strategies play a mediating role in the relationship between early maladaptive schemas and psychosomatic symptoms, and all fit indices indicated a good model fit. Conclusion: This research can be used as a basis for conducting interventional research, including cognitive emotion regulation strategies and schema therapy. The results demonstrate the importance of teaching cognitive emotion regulation skills to infertile women. Given the emergence of psychosomatic symptoms in these individuals, adaptive cognitive emotion regulation strategies may help alleviate the frequency and intensity of psychosomatic symptoms in this group. مقدمه: علائم روان‌تنی یکی از مشکلات شایع در زنان نابارور می‌باشد که منجر به اختلال در کیفیت زندگی و عملکرد روزانه این افراد می‌شود. با توجه به اهمیت بهبود و درمان این علائم، پژوهش در خصوص عوامل روانشناختی موثر بر علائم روان‌تنی ضروری می‌باشد. هدف این پژوهش بررسی ارتباط بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه با علائم روان‌تنی با نقش میانجی راهبردهای تنظیم شناختی هیجان در زنان نابارور می‌باشد. روش: مطالعه حاضر توصیفی و از نوع همبستگی و مدل معادلات ساختاری می‌باشد. جامعه آماری این پژوهش زنان نابارور مراجعه کننده به کلینیک ناباروری در مشهد بودند که 360 نفر به صورت داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. داده ها با استفاده از پرسشنامه های فرم کوتاه طرحواره‌های ناسازگار اولیه، علائم روان‌تنی و فرم کوتاه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان جمع آوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون ضریب همبستگی پیرسون، معادلات ساختاری و آزمون تحلیل مسیر به کمک نرم افزار SPSS نسخه 22 و AMOS نسخه 24 صورت گرفت. یافته‌ها: بر اساس یافته‌های پژوهش طرحواره‌های ناسازگار اولیه و راهبردهای ناسازگارانه تنظیم شناختی هیجان با علائم روان‌تنی رابطه مثبت و راهبردهای سازگارانه تنظیم شناختی هیجان با علائم روان تنی رابطه منفی معنی‌داری دارند (001/0>P.). نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری نشان داد که راهبردهای تنظیم شناختی هیجان نقش میانجی در رابطه طرحواره‌های ناسازگار اولیه و علائم روان‌تنی ایفا می کند و شاخص های برازش نیز همگی حاکی از برازش مطلوب مدل بودند. نتیجه‌گیری: آنچه از یافته‌های حاضر می‌توان نتیجه گرفت، اهمیت آموزش مهارت‌های تنظیم شناختی هیجان در زنان نابارور است. با توجه به بروز علائم روان‌تنی در این افراد، استفاده از راهبردهای سازگار تنظیم شناختی هیجان منجر به کاهش شدت و بروز این علائم می‌شود

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12224_c3e74cea884271586e95589f91be3f7e.pdf

دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2025 09 21 Developing Relationship Model Quality of Life, Mindfulness, and Self-Compassion with Mediating Role Self-Care Behaviors among Dialysis Patients تدوین مدل ارتباطی کیفیت زندگی، ذهن‌آگاهی و شفقت به خود با میانجی-گری رفتارهای خودمراقبتی در بیماران دیالیزی 45 62 12230 10.30473/hpj.2025.72797.6142 FA فاطمه عبدلی آرانی دانشجوی کارشناس ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، موسسه علامه فیض کاشانی، کاشان، ایران. محمدرضا تمنایی فر دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران. Journal Article 2024 11 15 Objective: The growing trend of diseases such as type 2 diabetes, high blood pressure, as well as the increase in the obese and elderly population in different countries caused the growth rate of chronic kidney diseases globally to be higher than the annual growth rate of the world population. It is estimated that more than 850 million people worldwide are affected by this disease. If kidney diseases are not diagnosed on time and treated appropriately, it leads to end-stage kidney disease. The purpose of the present study was to investigate developing relationship model quality of life, mindfulness and self-compassion with mediating role self-care behaviors among dialysis patients. This was descriptive-correlation research. Method: The statistical population of the study was dialysis patient’s Kashan city in March to July of year 2024. The sample size was selected based on Klein's model (2023) and with subjectivw sampling of 300 dialysis patient’s. Data collection tools include the quality of life-BRIEF of World Health Organization (2004), Freiburg mindfulness inventory of Walach and et al (2006), short form of the self‐compassion scale of Raes and et al (2011) and exercise of self‐care agency scale of Kearney and Fleischer (1979). Data were analyzed using Pearson correlation and structural equations modeling. Data analysis software was SPSS and AMOS version 28. Results: Te results showed direct effect of mindfulness (β=0.51 and sig=0.001) and self-compassion (β=0.54 and sig=0.001) were significant on quality of life. Also, the results showed that self-care behaviors had a mediating role in relationship between mindfulness (β=0.61 and sig=0.001) and self-compassion (β=0.52 and sig=0.001) with quality of life. Also, the final research model had a good fit (RMSEA=0.03, p<0.05). Conclusion: In explaining the mediating role of self-care behaviors in the relationship between mindfulness and quality of life, it can be said that a dialysis person with mindfulness can help himself to experience more peace and relaxation, this peace and relaxation has helped him to Adhere to self-care and fulfill medical and pharmaceutical orders, and this adherence to self-care in dialysis patients makes them experience a better quality of life. Also, In explaining the mediating role of self-care behaviors in the relationship between self-compassion and quality of life, it can be said that self-compassion can lead to an increase in the level of self-care behaviors and a person can take better and more effective care of him and therefore follow up on his treatment process. slow and adheres to medical and medication orders, as a result, it shows a higher recovery rate, which makes the quality of life of patients better than other dialysis patients. According to the findings of this research and the importance of the role of the mindfulness and self-compassion in quality of life of dialysis patients, it is suggested to experts in this field to use the training of mindfulness and self-compassion to improve quality of life in dialysis patients. مقدمه: هدف از پژوهش حاضر بررسی تدوین مدل ارتباطی کیفیت زندگی، ذهنآگاهی و شفقت به خود با میانجیگری رفتارهای خودمراقبتی در بیماران بیماران دیالیزی بود. روش: روش این مطالعه توصیفی- همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش بیماران دیالیزی شهر کاشان از فروردین تا مرداد سال 1403 بودند. حجم نمونه بر اساس مدل کلاین (2023) و با روش نمونه‏گیری در دسترس 300 نفر انتخاب شد. ابزار گردآوری دادههای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (2004)، سیاهه ذهن آگاهی فرایبورگ والش و همکاران (2006)، فرم کوتاه مقیاس شفقت به خود رائس و همکاران (2011) و مقیاس تجربه توان خودمراقبتی کئرنی و فلیسچر (1979) بود. داده‌ها با استفاده از همبستگی پیرسون و معادلات ساختاری تحلیل شد. نرم افزار تحلیل دادهها برنامه SPSS و AMOS نسخه 28 بود. یافته‌ها: یافته‏های پژوهش نشان داد که اثرات مستقیم ذهن‏آگاهی (51/0=β و 001/0=sig) و شفقت به خود (54/0=β و 001/0=sig) بر کیفیت زندگی معنادار بود. همچنین نتایج نشان داد که رفتارهای خودمراقبتی در رابطه بین ذهنآگاهی (61/0=β و 001/0=sig) و شفقت به خود (52/0=β و 001/0=sig) با کیفیت زندگی نقش میانجی و معنادار دارد. مدل نهایی پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود (03/0=RMSEA و 05/0>p). نتیجه‌گیری: با توجه به یافته‏های این پژوهش و اهمیت نقش ذهن‏آگاهی و شفقت به خود در کیفیت زندگی بیماران دیالیزی استفاده از آموزش ذهنآگاهی و درمان مبتنی بر شفقت به خود برای بهبود کیفیت زندگی در این بیماران پیشنهاد می شود.

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12230_9192ddbdf0c1ed2e10d0e3ea1c0dc5e5.pdf

دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2025 09 21 Effectiveness of Schema Therapy and Cognitive Behavioral Therapy on Anxiety, Depression, and Stress in Patients with Ménière's Disease مقایسه اثربخشی طرح‌واره درمانی و رفتاردرمانی شناختی بر اضطراب افسردگی و استرس بیماران منییر 63 80 12231 10.30473/hpj.2025.72787.6141 FA مهدی رحمانی دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران محسن جلالی استادیار روان شناسی بالینی،دانشکده علوم انسانی و اجتماعی، دانشگاه گلستان،گرگان، ایران، الناز پوراحمدی اسفستانی گروه روان‌شناسی، واحد بندرگز، دانشگاه آزاد اسلامی، بندرگز، ایران. عبدالصمد نیکان گروه روان شناسی بالینی، واحد بندرگز، دانشگاه آزاد اسلامی، بندر گز، ایران Journal Article 2024 11 26 Objective: Patients with Ménière's disease often report experiencing various psychological challenges, including heightened levels of anxiety, depression, and stress. Despite these concerns, research addressing the treatment of psychological aspects in Ménière's disease remains limited. Individuals living with this condition face substantial difficulties, compounded by the absence of a definitive cure. A review of the literature, both within and outside Iran, highlights a scarcity of evidence supporting the efficacy of psychological interventions for this population. Furthermore, existing studies provide mixed findings regarding the effectiveness of schema therapy and cognitive-behavioral therapy (CBT) in alleviating anxiety, depression, and stress among these patients. This study aimed to address this gap by comparing the efficacy of schema therapy and CBT in reducing psychological symptoms in patients with Ménière's disease. Method: This quasi-experimental study employed a pre-test, post-test, and follow-up design to evaluate the interventions. The statistical population comprised patients diagnosed with Ménière's disease who exhibited comorbid depression and anxiety. From this population, 45 patients were selected using purposive sampling and assigned to three groups: schema therapy, CBT, and a control group. Participants were randomly distributed among these groups, with 15 patients in each. Inclusion and exclusion criteria ensured the selection of participants suitable for the study. The schema therapy group underwent intervention facilitated by the researcher in ten weekly group sessions, each lasting two hours over a 2.5-month period. The CBT group also participated in ten weekly two-hour sessions, administered by a therapist specializing in CBT. The control group received no therapeutic intervention but participated in the pre-test, post-test, and follow-up assessments. Psychological outcomes were measured at baseline, immediately following the intervention, and one month post-intervention using the Depression, Anxiety, and Stress Scale (DASS). Data were analyzed using repeated mesure variacnes. Results: The results revealed significant reductions in depression, anxiety, and stress among patients in both schema therapy and CBT groups compared to the control group at post-test and follow-up (P < 0.05). Notably, schema therapy demonstrated significantly greater efficacy than CBT in reducing depression (P < 0.05), while no significant differences were observed between the two therapies for anxiety and stress reduction (P > 0.05). These findings indicate that schema therapy was particularly effective in mitigating depressive symptoms during the follow-up phase, whereas both therapies were equally beneficial in addressing anxiety and stress relative to the control condition. Conclusion: This study underscores the effectiveness of schema therapy and CBT in alleviating psychological symptoms in patients with Ménière's disease. The findings suggest that these interventions may serve as valuable therapeutic approaches for improving the mental health of this population. Schema therapy, in particular, appears to offer superior benefits in reducing depressive symptoms. However, several limitations should acknowledged. The study's relatively small sample size and the geographic dispersion of participants posed logistical challenges. Additionally, the researcher’s dual role as therapist for the schema therapy group may have introduced bias, potentially impac the double-blind rigor of the study. Future research with larger, more diverse samples and independent therapists recommended to validate findings and refine treatment strategies مقدمه: بیماران منییر مشکلات روان‌شناختی عدیده‌ای را گزارش می‌کنند درحالی‌که در جهت درمان و بهبود ابعاد روانشناسی این بیماران تلاش چندانی نشده است. لذا هدف مطالعه حاضر مقایسه میزان اثربخشی طرح‌واره درمانی و رفتاردرمانی شناختی بر افسردگی، اضطراب و استرس بیماران منییر بود. روش: این پژوهش نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون پس‌آزمون و پیگیری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر بیماران منییر مبتلا به افسردگی و اضطراب همبود بود که از بین آن‌ها، 45 بیمار با توجه به معیار‌های ورود و خروج با روش نمونه‌گیری در دسترس مبتنی بر هدف انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه رفتاردرمانی شناختی، طرح‌واره درمانی و کنترل اختصاص داده‌ شدند. هر سه گروه قبل، بعد از مداخله و یک ماه بعد از مداخله با مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس مورد ارزیابی قرار گرفتند. در نهایت داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس اندزه گیری مکرر مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: نتایج کاهش معنادار در افسردگی، اضطراب و استرس بیماران منییر گروه‌های آزمایش نسبت به کنترل در پس‌آزمون و پیگیری نشان داد (05/0P<). همچنین بین گروه طرح‌واره درمانی و رفتاردرمانی شناختی در کاهش افسردگی به نفع طرح‌واره درمانی تفاوت معنادار نشان داده شد (05/0P<) اما در دیگر متغیرها تفاوت معناداری بین دو گرو آزمایش یافت نشد (05/0P>). نتیجه‌گیری: مداخلات طرح‌واره درمانی و رفتاردرمانی شناختی در بهبود علائم روان‌شناختی بیماران منییر مؤثر است. نتیجه این پژوهش و پژوهش‌های مشابه می‌تواند در حوزه‌های تشخیصی و درمانی بیماران منییر مورد استفاده قرار گیرد.

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12231_85df2fed783b83e7f484855ec7514282.pdf

دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2025 09 21 The Relationship between Pain Coping Strategies and Body Image Dimensions with the Moderating Role of Body Mass Index in Patients with Chronic Pain رابطه راهبرد‌های مقابله با درد با ابعاد تصویر بدنی با نقش تعدیل‌‌کننده شاخص توده بدنی در بیماران مبتلا به درد مزمن 81 96 12232 10.30473/hpj.2025.73086.6154 FA زهره رافضی دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. فاطمه نوربهشت کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. Journal Article 2024 12 16 Objective: Chronic diseases pose a significant challenge to global healthcare, affecting not only physical health but also the psychological well-being of patients. This study aimed to investigate the relationship between coping strategies (active, passive, and pain acceptance, with the sub-scales of activity engagement and pain willingness) and dimensions of body image (body satisfaction, appearance evaluation, body appreciation, and perceptions of body functionality), with body mass index (BMI) as a moderating variable. Method: A correlational research design was employed, with a sample of 125 chronic disease patients (including cancer, diabetes, and rheumatoid arthritis) recruited from hospitals and clinics in Isfahan, Iran (Khoreshid Hospital, Seyed al-Shohada Hospital, Al-Zahra Hospital, and Ariana Specialized Clinic). After coordinating with the mentioned medical centers, sample individuals were selected based on inclusion criteria (at least 6 months since disease diagnosis, age between 20-45 years, at least a high school education level to understand the questionnaire questions, and experiencing pain on most days of the week) and exclusion criteria (presence of psychotic disorders, psychiatric disorders affecting BMI such as eating disorders and substance abuse except for opioid medications commonly used in the treatment of chronic pain in patients' medical records). Data were collected using the Vanderbilt Pain Management Questionnaire, the revised Chronic Pain Acceptance Questionnaire, the subscale of satisfaction with different parts of the body from the Multidimensional Body-Self Relationships Questionnaire, the shortened body shape questionnaire, the functionality appreciation scale, and the body appreciation scale. statistical equation test based on partial least squares variance and Pearson correlation test were used for data analysis. Results: Results indicated that BMI played a moderating role in the relationship between coping strategies and body image. Therefore, the positive or negative impact of coping strategies on body image varied among individuals with different body mass indexes. As body mass index decreased, the relationship between active coping strategies and body image satisfaction generally increased (β=-0/249, P<0.01), while the relationship between passive coping strategies and body image satisfaction decreased (β=-0/147, P<0.05). Dimensions of body image (body satisfaction, appearance evaluation, body appreciation, and perception of body functionality) were positively correlated with active coping and pain acceptance (activity engagement) (P<0.01 **) and a negative and significant relationship with passive coping and pain acceptance (pain willingness) (P<0.01 ** and P<0.05*). Overall, individuals who employed more active coping strategies and engagement in activities (a subscale of pain acceptance) scored higher on most body image dimensions. Conversely, those who used more passive coping strategies and a pain willingness (a subscale of pain acceptance, which was reverse-coded in the overall score) scored lower on body image dimensions. Conclusion: The findings suggest that as BMI increases, individuals become more vulnerable to ineffective coping strategies (passive coping and pain willingness) and less likely to employ effective coping strategies (active coping and activity engagement). The results of the study also confirm the effectiveness of active coping strategies and pain acceptance and the ineffectiveness of passive coping strategies in relation to body image. ultimately, it seems that patients with chronic pain can have a better experience of body image with the help of more beneficial coping strategies. مقدمه: ابتلا به بیماری‌های مزمن از مشکلات عمده مراقبت‌های بهداشتی در سراسر جهان است. مطالعه حاضر با هدف بررسی رابطه راهبردهای مقابله با درد با ابعاد تصویر بدنی و با نقش تعدیل‌کننده شاخص توده بدنی انجام شد. روش: روش پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری کلیه بیماران مبتلا به بیماری‌های مزمن مراجعه کننده به مراکز درمانی شهر اصفهان (بیمارستان خورشید، سیدالشهدا، الزهرا و کلینیک تخصصی آریانا) در بازه سنی 45-20 سال بودند که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، 125 نفر از آن‌ها به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامه مدیریت درد وندربیلت، پرسشنامه پذیرش درد مزمن، پرسشنامه روابط چند بعدی بدن-خود، پرسشنامه شکل بدنی، مقیاس قدردانی عملکرد و مقیاس قدردانی بدنی بود. به منظور تحلیل داده‌ها از روش معادلات ساختاری مبتنی بر واریانس حداقل مجذورات جزیی و آزمون همبستگی پیرسون استفاده شد. یافته‌ها: نتایج نشان داد که شاخص توده بدنی در رابطه راهبردهای مقابله با درد و تصویر بدنی نقش تعدیل‌کننده دارد. ابعاد تصویر بدنی (رضایت بدنی، ارزیابی ظاهر، قدردانی بدنی و ادراک عملکرد بدنی) با راهبرد مقابله‌ای فعالانه و پذیرش درد (مشارکت در فعالیت)، رابطه مثبت و معنی‌دار (P <0.01**) و با راهبرد منفعلانه و پذیرش درد (تمایل به درد) رابطه منفی و معنی‌دار (P <0.01** و P<0.05*) دارند. نتیجه‌گیری: از پژوهش حاضر می‌توان نتیجه گرفت در رابطه با تصویر بدنی، با افزایش شاخص توده بدنی، آسیب پذیری افراد نسبت به راهبردهای مقابله‌ای منفعلانه افزایش می‌یابد و کارآیی راهبردهای فعالانه و پذیرش درد کمتر می‌شود.

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12232_a9aaf4509b3cc612a61ebab5e560fb17.pdf

دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2025 09 21 Developing a Causal Model of Sense of Coherence based on Psychological Capital Mediated by Perfectionism and Coherent Self-Knowledge in Cancer Patients تدوین مدل علی حس انسجام بر اساس سرمایه‌های روانشناختی با میانجی‌گری کمال‌طلبی و خودشناسی انسجامی در بیماران سرطانی 97 114 12233 10.30473/hpj.2025.73173.6159 FA مهدی شیخی دانشجوی دکتری روانشناسی،گروه روانشناسی ، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران ابوالقاسم یعقوبی استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران. تورج سپهوند دانشیار،گروه روانشناسی،دانشکده علوم انسانی،دانشگاه اراک،اراک،ایران ریحانه شیخان گروه روانشناسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران. Journal Article 2024 12 24 Objective: With the global increase in risk factors and the increasing prevalence of the most stressful human disease, cancer, the need to pay attention to the psychological problems and quality of life of these patients is felt more than ever. this study was to create a causal model of the sense of coherence based on psychological capital mediated by perfectionism and coherent self-knowledge in cancer patients. And is the proposed theoretical model consistent with the empirical model? Method: This study was descriptive in terms of its fundamental purpose and data collection. Its statistical population was all cancer patients referred to medical centers in Markazi province, from which 200 people were selected purposefully. In order to validate the proposed model and determine the relationship between variables, structural equation modeling and data analysis were also performed using PLS software. One of the most important reasons for using this method is the purposive sampling method in this study. This method does not rely on sample size and the assumption of normality of the population. The measurement tools were Antonovsky's Sense of Coherence Questionnaire (1993), Felt's Identity and Perfectionism Questionnaire (1999), Victim Consciousness Coherence Questionnaire (2008), and Psychological Capital Questionnaire (Luthans 2008). The data analysis method was structural equation modeling with Smart-PLS4 and SPSSv26 software. The bootstrap method was also used to measure the indirect effect. Results: In this study, the direct and causal effect of psychological capital on coherent self-knowledge was positive (β=0.155) and negative perfectionism (β=-0.225) at the P<0.01 level. The direct effect of perfectionism on sense of coherence was negative (β=-0.360) and the effect of coherent self-knowledge on sense of coherence was also positive (β=0.428) at the P<0.01 level. The indirect effect of psychological capital through coherent self-knowledge (0.066) and perfectionism on sense of coherence was also significant (0.08). Conclusion: The model obtained from this study draws the attention of health researchers to the fact that psychological capital is not directly able to predict sense of coherence, but it can be improved by reducing perfectionism or increasing coherent self-knowledge. Since there is not much research on this topic, there are probably many factors that need to be considered in this model. And not all of them can be studied in this model. It should be emphasized that the causality of these relationships, although it seems obvious from a theoretical perspective, requires more longitudinal and experimental designs. مقدمه: با افزایش جهانی عوامل خطر وشیوع روز افزون پراسترس‌ترین بیماری بشر یعنی سرطان، لزوم توجه به مشکلات روانشناختی و کیفیت زندگی این بیماران بیش از گذشته احساس می‌شود. بنابراین هدف از این پژوهش تدوین مدل علی حس انسجام بر اساس سرمایه‌های روانشناختی با میانجی‌گری کمال طلبی و خودشناسی انسجامی در بیماران سرطانی بود. روش: این پژوهش از لحاظ هدف بنیادی و ازنظرگردآوری داده‌ها، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعۀ آماری آن کلیه بیماران سرطانی مراجعه‌کننده به مراکز درمانی استان مرکزی بود که ۲۰۰ نفر از آنها به صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای سنجش پرسشنامه حس انسجام آنتونووسکی (۱۹۹۳)، پرسشنامه کمال‌گرایی هویت و فلت (۱۹۹۹)، پرسشنامه خودشناسی انسجامی قربانی (۲۰۰۸) و پرسشنامه سرمایه‌های روانشناختی (لوتانز، 2008) بود. روش تحلیل داده‌ها مدل‌یابی معادله‌های ساختاری با نرم‌افزارهایSmart-PLS4 , SPSSv26 بود. برای سنجش اثر غیر مستقیم نیز از روش بوت استراپ استفاده شد. یافته‌ها: در این پژوهش اثرعلی و مستقیم سرمایه‌های روانشناختی بر خودشناسی انسجامی به صورت مثبت (155/0= β ) و برکمال‌طلبی به صورت منفی.( 225/0-= β) در سطح P<0.01)) معنادار شد. اثر مستقیم کمال‌طلبی بر حس انسجام به صورت منفی (360/0-= β) و اثر خودشناسی انسجامی برحس انسجام نیز به صورت مثبت (428/0 = β) در سطح P<0.01)) معنادار شدند . اثرغیر مستقیم سرمایه‌های روانشناختی از طریق خودشناسی انسجامی(066/0) و کمال‌طلبی بر حس انسجام نیز معنادار بود (08/0). نتیجه‌گیری: مدل بدست آمده از این پژوهش، توجه پژوهشگران حوزه سلامت را به این نکته که سرمایه‌های روانشناختی به صورت مستقیم قادر به پیش‌بینی حس انسجام نیست ولی می‌توان با کاهش کمال‌گرایی و یا افزایش خودشناسی انسجامی حس انسجام را در بیماران سرطانی بهبود بخشید، معطوف می‌دارد.

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12233_51eedf680291af8d18284d7a1ba889fe.pdf

دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2025 09 20 The Effect of Coping Therapy on Cortisol Levels in Women with Cardiovascular Diseases اثر مقابله درمانگری بر میزان کاهش سطح کورتیزول در زنان مبتلا به بیماری‏های قلبی عروقی 115 128 12360 10.30473/hpj.2025.73706.6188 FA زهرا حمزئی گروه روانشناسی سلامت، دانشگاه پیام نور، دبی، امارات علیرضا آقا یوسفی گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران مهدیه رحمانیان گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران Journal Article 2025 02 05 Objective: High cortisol levels in the body are one of the risk factors for cardiovascular diseases. One of the effective interventions in improving cortisol levels in heart patients that has a lot of research evidence is coping therapy. Therefore, this study was conducted with the aim of investigating the effect of coping therapy on reducing cortisol levels in women with cardiovascular diseases. Method: In this study, a semi-experimental study with a pre-test-post-test design with a control and follow-up group, 30 women with cardiovascular disease referred to the clinic of one of the cardiology specialists in the city of Qom in 1402, who were convenience sampling assigned to two experimental groups (15 people) and a control group (15 people) using an accessible method. The inclusion criteria for the study included: having cardiovascular disease, being at least 40 and maximum 55 years old and being satisfied to participate in the research and receive the educational program, and the exclusion criteria were absenteeism in two sessions of the educational program. The cortisol levels of the experimental and control groups were measured before and after the test. And the Folkman-Lazarus (1984) theoretical coping technique protocol was carried out for 12 sessions of 2 to 3 hours per week for the intervention group. And finally, one month later, in the follow-up phase, the dependent variables of both groups were measured: fasting blood cortisol levels and 8 am. Data analysis was performed with SPSS version 24 software. Results: The average blood cortisol level for the experimental group (coping therapy) was 14.09 in the pre-test, 9.69 in the post-test, and 9.6 in the follow-up. Also, there is a difference in cortisol levels between the pre-test, post-test, and follow-up stages between the treatment group and the control group. Therefore, there is a significant difference in cortisol levels between the experimental group (coping therapy) and the control group (P<0.05(. Conclusion: The effect of coping therapy reduces cortisol in women with cardiovascular diseases. Also, considering the results obtained in the field of the effect of group therapy on improving the performance of cardiovascular patients, it is recommended that this treatment be widely implemented to improve the quality of life of these people in other aspects. مقدمه: میزان بالای کورتیزول در بدن یکی از عوامل خطر برای بیماری‏های قلبی عروقی است. بنابراین این تحقیق با هدف اثر مقابله درمانگری بر میزان کاهش سطح کورتیزول در زنان مبتلا به بیماری‏های قلبی عروقی انجام شد. روش: در این مطالعه، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری، تعداد 30 نفر از زنان دارای بیماری قلبی-عروقی مراجعه کننده به مطب یکی از متخصصان قلب وعروق شهر قم در سال 1402، که به روش در دسترس به دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) به صورت تصادفی قرار گرفتند. معیارهای ورود شامل ابتلا به بیماری قلبی-عروقی، داشتن سن حداقل 40 و حداکثر 55 سال و معیارهای خروج غیبت در دو جلسه از برنامه آموزشی بود. میزان سطح کورتیزول، گروه آزمایش و کنترل قبل و بعد از آزمون اندازه‏گیری شد. تعداد 12 ﺟﻠﺴﻪ به ﻣـﺪت ٢ ﺗﺎ ٣ ﺳﺎﻋﺖ در هفته برای گروه مداخله انجام شد. یک ماه پس از آن در مرحله پیگیری میزان سطح کورتیزول خون در زمان ناشتا و ساعت 8 صبح اندازه‏گیری شد. داده‏ها با نرم‌افزار SPSS نسخه 24 آنالیز شد. یافته‌ها: میانگین سطح کورتیزول خون برای گروه آزمایش (مقابله درمانگری) در پس‌آزمون و پیگیری نسبت به پیش‌آزمون کاهش داشت. همچنین بین مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری بین گروه درمانی و گروه کنترل در میزان کورتیزول تفاوت وجود دارد. بنابراین میزان کورتیزول بین گروه آزمایش (مقابله درمانگری) و گروه کنترل تفاوت معنادار وجود دارد(P<0.05). نتیجه‌گیری: اثر مقابله درمانگری باعث کاهش کورتیزول در زنان مبتلا به بیماری‏های قلبی عروقی می‏شود. همچنین با توجه به نتایج به دست آمده در حوزه تأثیر گروه درمانی بر بهبود عملکرد بیماران قلبی عروقی، لذا پیشنهاد می‌شود این درمان برای بهبود کیفیت زندگی این افراد در جنبه‏های دیگر نیز به صورت گسترده اجرا شود.

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12360_eba810f4731753ba5973a9e1529dd68c.pdf

دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 14 54 2025 09 20 Structural Relationship between Psychodynamic Conflicts and Mentalization with Quality of Life and Fasting Blood Sugar Levels in People with Diabetes: The Mediating Role of Diabetes Acceptance رابطه ساختاری تعارضات درون روانی و ذهنی‌سازی با کیفیت زندگی و سطح قندخون ناشتا در مبتلایان به دیابت: نقش میانجی پذیرش دیابت 129 144 12361 10.30473/hpj.2025.73815.6199 FA فاطمه عیسی زاده پژوهشگر پسادکتری، گروه روانشناسی‌بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم‌تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. اسحق رحیمیان بوگر گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. Journal Article 2025 02 15 Objective: Diabetes is the most common chronic metabolic disease in worldwide with high financial and human costs; therefore, it was important to investigate the factors affecting the quality of life related to diabetes and fasting blood sugar levels. Therefore, the main purpose of the present study is to determine the structural relationship between psychodynamic conflicts and mentalization with quality of life and fasting blood sugar levels in people with diabetes, with the mediating role of diabetes acceptance. Method: The present study was a retrospective cross-sectional descriptive study with structural equation modeling. The statistical population was all diabetics who referred to the Iranian Diabetes Association in Tehran in the first half of 2024. Using research instruments, 511 participants were enrolled in the study based on a convenience sampling method. Based on the formula Q15 > n > Q5, the minimum sample size was calculated to be 240 people, and the maximum was 720 people. Therefore, the researchers deemed a sample size of 500 people to be appropriate. Due to the possibility of attrition, 530 questionnaires were distributed, and 523 questionnaires were completed, of which only 511 were suitable for inclusion in the study. The inclusion criteria for the study were: willingness to participate in the research, diagnosis of type 1 or type 2 diabetes, and referral to the Iranian Diabetes Association in the first half of first half of 2024. The exclusion criteria were: unwillingness to continue participating in the research and incomplete completion of questionnaires. The data were analyzed using two statistical software packages, SPSS - 26 and AMOS - 26. The research tools consisted a Fasting Blood Sugar (FBS) test, and a form for collecting demographic information. To collect data, the second edition of the Psychodynamic Conflicts Questionnaire (2020), the Revised Mentalization Questionnaire by Horvath et al. (2023), the Diabetes-Related Quality of Life Questionnaire by Burroughs et al. (2004), and the Iranian version of the Diabetes Acceptance Scale (2022) were used. Results: In this study, 511 individuals participated, with 232 (45.4%) being male and 279 (54.6%) being female. The age range of all participants was 15 to 80 years. Furthermore, 184 individuals (36%) had type 1 diabetes, and 327 individuals (64%) had type 2 diabetes. Therefore, the majority of the study sample consisted of individuals with type 2 diabetes, which seems entirely logical given its higher prevalence. Also, after collecting data and analyzing them in a descriptive and inferential form and presenting the model using statistical software, the results indicated that the proposed structural model has a good fit and the predictor and mediating variables have a significant direct (P<0/05) and indirect effect (through the mediating variable) on the criterion variables. In other words, the t-values (or critical ratios) for all direct paths were above ±1.96, indicating the significance of all direct effects of the study variables. Bootstrap results showed that all indirect paths, mediated by the diabetes acceptance variable for diabetes, were statistically significant. Conclusion: According to the results of the present study, it seems that targeting the components of psychodynamic conflicts, mentalization, and diabetes acceptance in relation to quality of life related to diabetes and fasting blood sugar levels can be effective in people with diabetes. Encouraging patients to confront their intrapsychic conflicts and enhance mentalization (as part of their treatment), along with utilizing constructive coping strategies for their mental health, can be effective in improving diabetes-related quality of life and fasting blood glucose levels. Furthermore, this approach enables diabetic patients to achieve greater acceptance of their condition, which can lead to increased engagement in the treatment process and, ultimately, improved diabetes management and control. مقدمه: بیماری دیابت یک بیماری مزمن بوده و دارای هزینه‌های فراوانی است؛ لذا، بررسی عوامل تاثیرگذار بر کیفیت زندگی مرتبط با دیابت و سطح قندخون ناشتا حائز اهمیت بود. روش: پژوهش حاضر از نوع توصیفی مقطعی گذشته نگر با مدل یابی معادله ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، تمام مبتلایان به دیابتی بودند که در نیمه اول سال 1403 به انجمن دیابت ایران واقع در تهران مراجعه کردند. با استفاده از ابزار پژوهش (پرسشنامه و آزمایش FBS)، 511 نفر براساس روش نمونه‌گیری در دسترس وارد پژوهش شدند. به منظور جمع‌آوری اطلاعات از ویرایش دوم پرسشنامه تعارضات درون‌روانی (2020)، پرسشنامه تجدید‌نظر‌شده ذهنی‌سازی هورواث و همکاران (2023)، پرسشنامه کیفیت ‌زندگی مرتبط با دیابت بروگز و همکاران (2004) و نسخه ایرانی پرسشنامه پذیرش‌دیابت (1401) استفاده شد. یافته‌ها: پس از جمع‌آوری اطلاعات و تحلیل آن‌ها به شکل توصیفی و استنباطی و ارائه‌ی مدل با استفاده از نرم‌افزارهای آماری نتایج به دست آمده حاکی از آن بود که مدل ساختاری پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بوده و متغیرهای پیش‌بین و میانجی اثرمستقیم و غیرمستقیم (از طریق متغیر میانجی) معنی‌داری بر متغیرهای ملاک دارند. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج پژوهش حاضر، به نظر می‌رسد که هدف قرار دادن مؤلفه‌های تعارضات درون‌روانی، ذهنی‌سازی و پذیرش دیابت می‌تواند در ارتباط با کیفیت‌زندگی مرتبط با دیابت و سطح قندخون ناشتا در مبتلایان به دیابت مؤثر باشد.

https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_12361_67d01431e011e6e27a5ac54a6be524ae.pdf