دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 9 35 2020 11 21 The Structural Effect of Chronic Stress, Resilience and Somatization on Functional Disability in Functional Somatic Syndrome: the Mediating Role of Mentalization اثر ساختاری استرس مزمن، تاب‌آوری و جسمانی‌سازی بر ناتوانی کارکردی در نشانگان بدنی کارکردی: نقش واسطه‌ای ذهنی‌سازی 151 172 7261 10.30473/hpj.2020.49910.4635 FA امیرحسین افشاری دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. اسحق رحیمیان بوگر دانشیار روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. محمود نجفی دانشیار روانشناسی، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران. Journal Article 2019 11 27 <strong>Objective: </strong>The purpose of this study was to the structural effect of chronic stress, resilience and somatization on functional disability in functional somatic syndromewith the mediating role of mentalization. <strong>Method:</strong> the present study was carried out using structural equation modeling (SEM). The sample were included of men and women between the ages of 18 to 45 who completed the use of internet calling, chronic stress, resilience, somatization, functional disability, mentalization and functional somatic syndrome questionnaires. <strong>Findings:</strong> The findings were analyzed by using Confirmatory Factor Analysis, Correlation and Structural Equation Modeling test. Findings indicated a good fitness for the model at a significant level (p <0.05). (χ2/df=3.5, GFI=0.91, CFI=0.93, RMSEA=0.84, NFI=0.93, IFI=0.89, AGFI=0.58, PGFI=0.65). <strong>Conclusion:</strong> It is suggested to improve and prevent functional disability, In addition to the role of stress, considered mentalization-based interventions and treatments and resilience. <strong>مقدمه:</strong> هدف از این پژوهش اثر ساختاری استرس مزمن، تاب‌آوری و جسمانی سازی بر ناتوانی کارکردی در نشانگان بدنی کارکردی با نقش واسطه‌ای ذهنی‌سازی بود<em>.</em> <strong>روش:</strong> پژوهش حاضربا استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری انجام شد. نمونه شامل 400 نفر از مردان و زنان در سنین 18 تا 45 سال بودند که با استفاده از فراخوانی اینترنتی، پرسش‌نامه‌های استرس مزمن، تاب‌آوری، جسمانی سازی، ناتوانی کارکردی، ذهنی‌سازی و نشانگان بدنی کارکردی را تکمیل کردند. <strong>یافته‌ها:</strong> یافته‌ها با استفاده از آزمون تحلیل عاملی تأییدی، آزمون همبستگی و آزمون مدل یابی معادلات ساختاری تحلیل شدند. یافته‌ها در سطح معناداری (05/0>p) حاکی از برازش مناسب مدل داشت. <strong>(</strong>5/3<strong>=</strong>χ²<em>/</em>df<strong>، </strong>91<strong>/</strong>0<strong>=</strong>GFI<strong>، </strong>93<strong>/</strong>0<strong>=</strong>CFI<strong>، </strong>84<strong>/</strong>0<strong>=</strong>RMSEA<strong>، </strong>93<strong>/</strong>0<strong>=</strong>NFI<strong>،  </strong>89<strong>/</strong>0<strong>=</strong>IFI<strong>، </strong>58<strong>/</strong>0<strong>=</strong>AGFI<strong>، </strong>65<strong>/</strong>0<strong>=</strong>PGFI<strong>)</strong><em>.</em> <strong>نتیجه‌گیری:</strong> پیشنهاد می‌شود که برای بهبود و پیشگیری از ناتوانی کارکردی، علاوه بر نقش استرس، مداخلات و درمان‌های مبتنی بر ذهنی‌سازی و تاب‌آوری نیز در نظر گرفته شود. https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_7261_515fedbec8e0974da4e295994d4c44a0.pdf