دانشگاه پیام نور روانشناسی سلامت 2322-1283 2 6 2013 07 23 The effect of cognitive existential group therapy on depression and hopefulness of parents with children having cancer تأثیر گروه درمانی شناختی وجودگرا بر افسردگی و امیدواری والدین فرزندان مبتلا به سرطان 48 61 657 FA بهمن بهمنی* استادیار، گروه مشاوره، دانشگاه علوم بهزیستی و توانبخشی، تهران مهدی اسکندری کارشناسی ارشد مشاوره و راهنمایی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران فریبا حسنی استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز فریده دکانه ای فرد استادیار، گروه مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهن عبدالله شفیع آبادی استاد، گروه مشاوره، دانشگاه علامه طباطبایی تهران Journal Article 2013 09 16 Objective: This Study used a semi -experimental method as the pretest – posttest and to evaluate the effectiveness of cognitive-existential group therapy on Depression and Hopefulness of parents with children having cancer. Method: For this purpose 30 parents with children having cancer (24 to 54 years old) were divided randomly into experimental and control groups. Both groups were evaluated with Beck depression Inventory–II (1996) and Miller Hopes Questionnaire (1988), before any remedial intervention. The experimental group received cognitive-existential group therapy in 12 sessions, each lasting 90 minutes (2 sessions per week), but no psychological intervention was applied in control group. At the end of interventions, both groups were reassessed. Data using SPSS-16 software for statistical analysis of covariance test were analyzed. Results: findings indicate significant differences in rates of Depression and Hopefulness between the two groups in favor of experimental group. Conclusion: cognitive-existential group therapy can be effective in decreasing depression and increasing Hopefulness in parents of children with cancer. هدف: این مطالعه به منظور بررسی اثربخشی گروه درمانی شناختی وجودگرا بر افسردگی و امیدواری والدین فرزندان مبتلا به سرطان با استفاده از شیوه نیمه آزمایشی با پیش – پس آزمون و گروه گواه انجام گردید. <br />روش: 30 والد (24 تا 54 ساله) که فرزندشان به دلیل ابتلا به بیماری سرطان در بیمارستان محک تحت درمان پزشکی قرار داشته و داوطلب شرکت در برنامه مشاوره بودند در دو گروه آزمایشی و گواه گمارده شدند. قبل از مداخله درمانی، هر دو گروه با آزمون افسردگی بک- II (1996) و پرسشنامه امید میلر (1988) مورد ارزیابی قرار گرفتند. گروه آزمایشی در دوازده جلسه 90 دقیقه­ای گروه درمانی­شناختی وجودگرا که به صورت 2 جلسه در هفته اجرا گردید شرکت نمودند، در حالی­که گروه گواه در این مدت از هیچ­گونه مداخله رسمی روان­شناختی استفاده نکردند. در پایان مداخله، هر دو گروه مجدداً با آزمون­های مذکور مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده­ها با استفاده از نرم افزار SPSS-16 برای اجرای آزمون آماری تحلیل کوواریانس پردازش شدند. <br />یافته­ها: نتایج حاکی از وجود تفاوت معنی­دار در میزان افسردگی و امیدواری دو گروه به نفع گروه آزمایش (01/0>p) بود. <br />نتیجه­گیری: گروه درمانی­شناختی وجودگرا می­تواند در کاهش افسردگی والدین فرزندان مبتلا به سرطان و همچنین در افزایش امیدواری آنان مؤثر باشد. https://hpj.journals.pnu.ac.ir/article_657_da3c3f428057d64859eaf13d79fb2a4b.pdf