جنبه های روانشناختی در سلامت و بیماریها
عین اله سکینه پور؛ سعداله هاشمی
چکیده
مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرینات اصلاحی بر اضطراب بدنی-اجتماعی، رفتار‌های تکانشی، خودتنظیمی هیجانی، درد و بهبود وضعیت بدنی در دانش‌آموزان مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی انجام شد.
روش: روش تحقیق پژوهش حاضر نیمه‌تجربی بود. طرح پژوهش از نوع مداخله‌ای با پیش‌آزمون پس‌آزمون و همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۶۰ ...
بیشتر
مقدمه: این پژوهش با هدف بررسی تأثیر تمرینات اصلاحی بر اضطراب بدنی-اجتماعی، رفتار‌های تکانشی، خودتنظیمی هیجانی، درد و بهبود وضعیت بدنی در دانش‌آموزان مبتلا به سندرم متقاطع فوقانی انجام شد.
روش: روش تحقیق پژوهش حاضر نیمه‌تجربی بود. طرح پژوهش از نوع مداخله‌ای با پیش‌آزمون پس‌آزمون و همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل ۶۰ دانش‌آموز ۱۱ تا ۱۸ساله دارای ناهنجاری‌های سر به جلو، شانه گرد و کایفوز بود که به‌صورت در دسترس انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه تمرینات اصلاحی (۳۰ نفر) و کنترل (۳۰ نفر) جایگزین شدند. در ابتدا و انتهای ٨ جلسه تمرینات اصلاحی، متغیر‌های اضطراب بدنی-اجتماعی، تکانشگری، خودتنظیمی هیجانی و وضعیت بدنی (زاویه سر به جلو، شانه گرد و کایفوز) و درد با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد و روش‌های عکسبرداری ارزیابی شد. گروه آزمایش طی ۸ هفته، سه جلسه در هفته یک ساعت تمرینات اصلاحی را انجام دادند؛ درحالی‌که گروه کنترل هیچگونه مداخله‌ای دریافت نکرد.
یافته‌ها: نتایج آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد که بعد از اثرات پیش آزمون، تفاوت معناداری بین میانگین پس آزمون دو گروه در متغیر‌های اضطراب بدنی اجتماعی (اندازه اثر= 88/0)، تکانشگری (اندازه اثر=89/0)، خود تنظیمی هیجانی (اندازه اثر= 91/0)، زاویه سر به جلو (اندازه اثر= 91/0)، شانه گرد (اندازه اثر= 90/0)، و کایفوز (اندازه اثر= 89/0)، و درد (اندازه اثر= 90/0)، در دانش آموزان با ناهنجاری سندرم متقاطع فوقانی وجود داشت.
نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش، می‌توان نتیجه گرفت که تمرینات اصلاحی می‌تواند سبب کاهش اضطراب بدنی اجتماعی، تکانشگری، خود تنظیمی هیجانی، زاویه سر به جلو، شانه گرد، کایفوز و درد شود. و می‌توان این مداخله را به روان‌شناسان و مشاوران توصیه کرد.
