8. ارتقای سلامتی از طریق ورزش،پیروی دارویی و تغذیه
امیرحمزه سبزی؛ فرناز ترابی؛ عالیه امینی
چکیده
مقدمه: افزایش سن با کاهش تدریجی عملکرد سیستمهای حسی-حرکتی، بهویژه سیستم دهلیزی، همراه است که منجر به افت قابل توجه در تعادل، قدرت عضلانی و در نتیجه افزایش خطر سقوط و کاهش کیفیت زندگی در سالمندان میشود. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر یک دوره دوازده جلسهای تمرینات تحریک دهلیزی بر تعادل ایستا و پویا، قدرت و انعطافپذیری در زنان سالمند ...
بیشتر
مقدمه: افزایش سن با کاهش تدریجی عملکرد سیستمهای حسی-حرکتی، بهویژه سیستم دهلیزی، همراه است که منجر به افت قابل توجه در تعادل، قدرت عضلانی و در نتیجه افزایش خطر سقوط و کاهش کیفیت زندگی در سالمندان میشود. این پژوهش با هدف بررسی تأثیر یک دوره دوازده جلسهای تمرینات تحریک دهلیزی بر تعادل ایستا و پویا، قدرت و انعطافپذیری در زنان سالمند غیرفعال انجام شد.
روش: این مطالعه بهصورت نیمهتجربی و با طرح پیشآزمون و پسآزمون روی دو گروه تجربی و کنترل انجام گرفت. سی نفر از زنان سالمند (میانگین سنی: 5/4±66 سال) به صورت تصادفی در دو گروه تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت چهار هفته، سه جلسه در هفته، تحت پروتکل تمرینات تحریک دهلیزی قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل در این مدت هیچ مداخلهای دریافت نکرد. تمرینات دهلیزی شامل تمرینات ثبات نگاه، پایداری وضعیتی و تعادل پویا بود. آزمودنی ها قبل و بعد از مداخله به وسیله آزمون استورک (جانسون و نلسون، 1968) برای سنجش تعادل ایستا، آزمون پله (هیل و همکاران، 1996) برای سنجش تعادل پویا، آزمون صندلی ایستاده (ریکی و جونز، 1999) برای سنجش قدرت عضلانی و آزمون ولز (ولز و دیلون، 1952) برای سنجش انعطاف پذیری ارزیابی شدند. دادهها با استفاده از تحلیل کواریانس با کنترل اثر پیشآزمون، مورد تحلیل قرار گرفتند.
یافتهها: نتایج تحلیل کواریانس نشان داد که پس از حذف اثر نمرات پایه، تمرینات تحریک دهلیزی تأثیر معنیداری بر تعادل ایستا (24/0=2η، 001/0>p، ۱۴/27= 1،27F)، تعادل پویا (21/0=2η، 05/0>p، 75/8= 1،27F)، قدرت عضلانی (23/0=2η، 05/0>p، 74/5= 1،27F) و انعطاف پذیری (17/0=2η، 05/0>p، 21/4= 1،27F) داشت. گروه تجربی در پسآزمون بهطور قابل ملاحظهای نسبت به گروه کنترل بهبود یافتند. بیشترین حجم اثر بر روی تعادل ایستا مشاهده شد.
نتیجهگیری: تمرینات تحریک دهلیزی یک مداخله چندبعدی و مؤثر برای ارتقاء سلامت جسمانی زنان سالمند است. این برنامه نه تنها پایداری وضعیت بدنی را بهبود میبخشد، بلکه بهطور غیرمستقیم از طریق تقویت رفلکس دهلیزی-نخاعی و افزایش اعتماد به نفس حرکتی، منجر به بهبود قدرت عملکردی و انعطافپذیری نیز میشود. پیشنهاد میگردد این پروتکل در برنامههای توانبخشی و پیشگیری از سقوط سالمندان گنجانده شود.
خانواده و سلامتی
محمود اکرامی؛ اعظم میرحاج
دوره 4، شماره 14 ، تیر 1394، ، صفحه 98-112
چکیده
هدف: هدف این پژوهش مقایسه سطح سلامت عمومی وعزت نفس زنان سالمند آموزش دیده در انجمن آلزایمر ایران با دیگران است.روش: 40نفر زن سالمند که 20 نفر آموزش دیده در انجمن آلزایمر ایران و20 نفر هم از خارج انجمن به روش جورکردن گروه همتا انتخاب شدند. روش تحقیق علی مقایسه ای بوده و اطلاعات با پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ وعزت نفس کوپراسمیت جمع آوری شده ...
بیشتر
هدف: هدف این پژوهش مقایسه سطح سلامت عمومی وعزت نفس زنان سالمند آموزش دیده در انجمن آلزایمر ایران با دیگران است.روش: 40نفر زن سالمند که 20 نفر آموزش دیده در انجمن آلزایمر ایران و20 نفر هم از خارج انجمن به روش جورکردن گروه همتا انتخاب شدند. روش تحقیق علی مقایسه ای بوده و اطلاعات با پرسشنامه سلامت عمومی گلدبرگ وعزت نفس کوپراسمیت جمع آوری شده است.یافته ها: برپایه یافته یکم پژوهش با استفاده از مدل t تک نمونه ای ، سلامت عمومی و عزت نفس در جامعه زنان سالمند در حد بالا ارزیابی گردید. یافته دوم پژوهش براساس مدل t مستقل نشان داد که میزان هر دو متغیر در زنان سالمند آموزش دیده انجمن از زنان سالمند آموزش ندیده بیشترست(سطح معناداری 0/001). یافته سوم با استفاده از مدل رگرسیون خطی همزمان نشان داد سلامت عمومی باعزت نفس زنان سالمند رابطه دارد. یافته چهارم براساس مدل همخوانی مجذورکای این بود که بین عزت نفس و سلامت عمومی زنان سالمند با ویژگی های فردی آنان (میزان تحصیلات، وضعیت تاهل، موقعیت شغلی، وضعیت اقتصادی، شرایط سلامتی) رابطه ای مشاهده نگردید. نتیجه گیری: آموزش زنان سالمند در سلامت عمومی و عزت نفس آنان تاثیر گذار است.