مداخلات روانشناختی در سلامت و بیماریها
زهرا حمزئی؛ علیرضا آقا یوسفی؛ مهدیه رحمانیان
چکیده
مقدمه: میزان بالای کورتیزول در بدن یکی از عوامل خطر برای بیماریهای قلبی عروقی است. بنابراین این تحقیق با هدف اثر مقابله درمانگری بر میزان کاهش سطح کورتیزول در زنان مبتلا به بیماریهای قلبی عروقی انجام شد.روش: در این مطالعه، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری، تعداد 30 نفر از زنان دارای بیماری قلبی-عروقی ...
بیشتر
مقدمه: میزان بالای کورتیزول در بدن یکی از عوامل خطر برای بیماریهای قلبی عروقی است. بنابراین این تحقیق با هدف اثر مقابله درمانگری بر میزان کاهش سطح کورتیزول در زنان مبتلا به بیماریهای قلبی عروقی انجام شد.روش: در این مطالعه، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل و پیگیری، تعداد 30 نفر از زنان دارای بیماری قلبی-عروقی مراجعه کننده به مطب یکی از متخصصان قلب وعروق شهر قم در سال 1402، که به روش در دسترس به دو گروه آزمایش (15 نفر) و گروه کنترل (15 نفر) به صورت تصادفی قرار گرفتند. معیارهای ورود شامل ابتلا به بیماری قلبی-عروقی، داشتن سن حداقل 40 و حداکثر 55 سال و معیارهای خروج غیبت در دو جلسه از برنامه آموزشی بود. میزان سطح کورتیزول، گروه آزمایش و کنترل قبل و بعد از آزمون اندازهگیری شد. تعداد 12 ﺟﻠﺴﻪ به ﻣـﺪت ٢ ﺗﺎ ٣ ﺳﺎﻋﺖ در هفته برای گروه مداخله انجام شد. یک ماه پس از آن در مرحله پیگیری میزان سطح کورتیزول خون در زمان ناشتا و ساعت 8 صبح اندازهگیری شد. دادهها با نرمافزار SPSS نسخه 24 آنالیز شد.یافتهها: میانگین سطح کورتیزول خون برای گروه آزمایش (مقابله درمانگری) در پسآزمون و پیگیری نسبت به پیشآزمون کاهش داشت. همچنین بین مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری بین گروه درمانی و گروه کنترل در میزان کورتیزول تفاوت وجود دارد. بنابراین میزان کورتیزول بین گروه آزمایش (مقابله درمانگری) و گروه کنترل تفاوت معنادار وجود دارد(P<0.05).نتیجهگیری: اثر مقابله درمانگری باعث کاهش کورتیزول در زنان مبتلا به بیماریهای قلبی عروقی میشود. همچنین با توجه به نتایج به دست آمده در حوزه تأثیر گروه درمانی بر بهبود عملکرد بیماران قلبی عروقی، لذا پیشنهاد میشود این درمان برای بهبود کیفیت زندگی این افراد در جنبههای دیگر نیز به صورت گسترده اجرا شود.
